Eindelijk een berichtje vanuit het verre Noorden. Elise en ik waren van tevoren al heel erg gewaarschuwd voor de armoede. Het aller ergste beeld had ik dus al in gedachte, maar je zult het niet verwachten het is NOG erger! Zelfs het gastgezin is vreselijk arm! Het huis is van een soort van klei, de douche is niet meer dan een emmer water die we over ons hoofd moeten gooien, de WC is een gat in de grond inclusief maden, stank en een donker hok. De keuken is buiten op het binnen plaatsje, het zijn kolen met een pannetje. De slaapkamer van de 4 meiden is niet groter dan 4 M2. Maarrrrr dat maakt niet uit, alsof het al niet arm genoeg klinkt... we slapen namelijk elke dag buiten. Omdat de kamers zo warm zijn slapen we elke nacht mijn z'n negentienen in de buitenlucht. Heel romantisch onder de klamboe met een lekker muziekje op de achtergrond gaan we dus lekker naar bed. Jammer dat die romantiek om 4 uur snachts dan verstoord wordt door een telefoon die loeihard afgaat! Mamie staat dan namelijk op om naar de kerk te gaan. Dan zijn wij zo gelukkig want dan hebben we nog heel even om te slapen. Om half 6 begint de drukte namelijk. Rond 6 uur is het inmiddels al druk genoeg en moeten we dus echt ons bed. Maar het is een hele ervaring en zeker zeker de moeite waard. We leren heel veel en het echte Ghaneeze leven maken we dus echt mee. En dat is ook wat ik wilde! Ook al zijn er afentoe wat kleine down momentjes we lachen ze wel weer weg. We proberen het positieve in te zien van dat heeeeerlijk stinkende bord vol eten. Haha als je die geur alleen al ruik ga je over je nek! Maar toch het is eten en we eten het!
De kinderen in het weeshuis hebben het zo vreselijk slecht, je kunt het je niet voorstellen. Kinderen met vieze kleren (als ze al kleren hebben). Ze zijn zo ontzettend blij dat wij hun aandacht geven het is niet normaal. Zodra we aankomen in het weeshuis springen ze op ons af en dan hebben we vervolgens de hele dag 40 kinderen die vechten om aandacht. Het is heel goed werk, maar het is wel heel erg zwaar. Ik zou zo graag iets willen doen voor ze, maar het is hier zo arm dat er eigenlijk geen beginnen aan is. Hoe blij de kinderen ook zijn als wij komen, zodra er eten is rennen ze daar heen om hun buikjes te vullen. Elise en ik hebben daarom al wat dipjes overwonnen. Het raakt je diep in je hart als je al die kindjes ziet die zo'n zwaar en liefdeloos leven hebt. Het liefste wil je alles voor ze doen maar hun cultuur laat dat niet toe. De mensen zijn lui, heel erg lui. De kok van het weeshuis is zo'n goed mens. Dag in dag uit maakt ze eten voor 40 kinderen zonder geld te krijgen, ook zij slaapt in een krot zonder stroom water en de rest. Toch blij als we elke avond terug kunnen naar ons heeeeerlijk luxe leventje tussen kippen en kakkerlakken! Genieten gewoon!

We hebben erg geluk met ons gastgezin denk ik. Een hele lieve moeder met heeeeel veel kindertjes. Echt een heel gezellig huis. Voetbal kan ik ook zien. Nu denk je natuurlijk nou als ze zelfs een tv hebben, hebben ze het goed. Haha nou denk dat maar niet. Zodra er een wedstrijd is staan er ongeveer 40 mensen in de binnenplaats te kijken naar de match! Gelukkig hebben Elise en ik genoeg lol samen. De douche is natuurlijk erg grappig als de binnenplaats vol staat met voetbal supporters en je ziet ineens Elise moeilijk doen niet gezien te worden. Een geslaagde poging maar daar was ze zelf nog niet zo overtuigd van. Daarna heb ik maar een poging gedaan maar aangezien iedereen je hoofd kan zien als je aan het douchen bent heb ik die handdoekmuts maar laten zitten. Haha de rondwagelende kippen en enorme hagedissen zijn ook nog wel grappig alleen de toilet is echt niet meer leuk! Haha het ziet eruit als noujaa ik zal niet in detail treden. Ook wel leuk toen Elise naar de toilet moest en dacht het goede hokje te hebben gevonden totdat moeder vreemd opkeek en vroeg of Elisia moest plassen... ik zei ja...! Later bleek dat dat ze vrolijk in de douche stond te plassen. De Ghanezen electricien is ook redelijk anders Lekker porren met een stokje in de muur en tadaaaaaa electriciteit!
Gisteren zijn Elise en ik al vroeg vertrokken naar Nabari (ons weeshuis). We WILDEN lesgeven op de school. Maar het is echt echt onbeschrijfelijk. Een gebouw zonder tafels, stoelen, ramen deuren, nu kijken we daar inmiddels niet meer zo van op maar het was toch wel een beetje vreemd dat de leraren gewoon geen lesgeven. Ze zaten verderop lekker met zijn alle te praten onder de koele boom. Toen wij aankwamen was iedereen aan het schreeuwen en gillen. We wilden ze lesgeven, maar toch lastig zonder ervaring ongeveer 300 kinderen stil houden. (hoeveel het er precies waren weet ik niet maar het voelde als 300 ). Smiddags hebben we onze tekenspulletjes gegeven in het weeshuis. Erg leuk de kindertjes konden lekker kleuren. Vooral de pennen die ik meegenomen had van travel active vielen heel erg in de smaak. Apart ook dat de kinderen niet wisten wat een kleurstift is. Nog nooit gezien!
Morgen gaan Elise en ik naar Bolga, daar is een grote markt waar we voor een maand lang eten gaan kopen voor de kinderen. Jammer dat we niet iets kunnen kopen waar ze langer profijt van hebben, maar het eten is gewoon een noodzaak dus dat moet eerst gebeuren. Verder gaan we ook nog musquito netten kopen, en we willen alle kinderen voor een jaar lang verzekeren! Ze zijn namelijk erg vaak ziek en kunnen dan niet naar het ziekenhuis. Het is goed dat de kinderen zo blij zijn met onze hulp. Elise en ik hebben zulke mooie plannen maar het is zooooo lastig ze na te streven. Op het moment genieten we dan ook maar van de liefde die we ze kunnen geven. We zijn bezig met het maken van een plan zodat we met een voldoen gevoel straks naar huis kunnen. Want 1 ding is zeker.... Deze kinderen kunnen we niet in de steek laten!
Vergeet het niet, je kunt de eerst komende jaren nog blijven storten op mijn website..... www.hzs-afrika.nl Alle hulp is echt nodig!